Txistu

Afgelopen zaterdag nam Carlos Sastre de hele ploeg mee uit eten in Madrid. Renners, begeleiding en nog wat familie, toch al snel een man of dertig bij elkaar. Die dag hadden we de klimtijdrit naar de Alto de Navacerrada gereden, wat voor de klassementsrenners de laatste zware etappe van de ronde was geweest. Zondag zou nog de gebruikelijke massasprint in Madrid volgen. We hadden ook wel reden tot een bescheiden feestje want Carlos had zijn derde plaats in het algemeen klassement veilig gesteld. Familieman als Carlos is, had hij ook zijn vrouw en twee kinderen meegenomen.

Om een uur of elf zat de sfeer er in restaurant Txistu goed in. Iedereen lachte, schreeuwde, at en dronk. Carlos zat in een hoekje terwijl zijn zoontje op zijn schoot lag te slapen. Hij nipte voorzichtig van zijn glas wijn en hield de omgeving goed in de gaten. ‘ Wat een saaie vent eigenlijk’ schoot er door mijn gedachten toen ik een tijdje naar hem gekeken had. Ik denk dat ik me in zijn situatie heel anders zou gedragen. Maar dat is ook een van de redenen dat ik niet kan bereiken wat hij wel kan.

Carlos deed me ontzettend denken aan Ivan Basso, toen ik hem voor het eerst ontmoette op het survivalkamp van de ploeg in de winter van 2005. We hadden een aantal loodzware dagen in de Deense pampa’s achter de rug, en als beloning kregen we een Tiroleravond. Het zat er natuurlijk dik in dat dat volledig uit de hand ging lopen. Liters drank gingen er in noodvaart doorheen en er zaten meer renners op en onder de tafel dan dat er nog aan tafel zaten. Ik had even een helder moment en zag Ivan rustig in een donker hoekje zitten met een glas water. Hij begreep wel dat het belangrijk was dat hij er, als kopman zijnde, bij was als er een feest was. Maar daar bleef het dan ook bij. In de paar minuten dat ik naar hem zat te kijken had hij zeker drie keer op zijn horloge gekeken. Klokslag een uur glipte hij de feestzaal uit om te gaan slapen.

Ik denk dat het karakter van een goede klassementsrenner over het algemeen volstrekt anders is dan dat van een sprinter of een klassiekerrenner. Een ronderenner moet wekenlang geconcentreerd kunnen zijn en mag zijn focus geen moment verliezen. Een sprinter of een klassiekerrenner is over het algemeen veel vuriger, en zal zich ook eerder een moment van ontspanning gunnen is mijn ervaring. Ik heb het lichamelijk noch geestelijke talent om een klassement te rijden. Superdagen wisselen zich af met slechte dagen. Toch ben ik tevreden met wat ik heb. Deze zondag is het WK in Varese, op een parkoers wat me heel goed ligt. Ik hoop vurig op een superdag.