De Dromer

Vorig jaar reed ik begin mei de Ronde van Romandië. Je zou denken dat het in die tijd van het jaar mooi weer is in Zwitserland. Niets is minder waar. Het kan dan spoken in de Alpen en daarom staan de renners ook in de rij om daar te starten. Voor de start van de vierde etappe zoemde er een rennersprotest rond in het peloton. Het regende en was ijskoud, er werd gezegd dat er op een van de bergtoppen sneeuw lag. Zoals bijna altijd in dit soort situaties werd er gewoon gestart. David Moncoutié, een zonderlinge Fransman die al sinds het begin van zijn carrière bij Cofidis rijdt, demarreerde in de ijsregen. Niet in de laatste plaats omdat hij doodsbang is in het peloton. Het werd een beestachtige dag. In een van de levensgevaarlijke afdalingen, waar je bijna geen hand voor ogen kon zien, merkte ik dat er renners voor me aan het roepen waren. Ik minderde vaart en zag in een haarspeldbocht Moncoutié liggen. Hij had de haarspeldbocht te laat opgemerkt en was rechtdoor tegen de rotswand gereden en brak zijn dijbeen. Een zware revalidatie zou volgen, alweer, want het gehele jaar ervoor had hij niet kunnen koersen door een afgescheurde pees aan zijn knie, ook door een val.

David’s bijnaam is “De dromer”.Hij is een nederig mens met de mentaliteit van een fietstoerist die het gewoon leuk vindt om te fietsen. Als het regent gaat David niet trainen. Hij is een natuurtalent, gemaakt om bergop te rijden. In zowel 2004 als in 2005 wist hij op onwaarschijnlijk sterke wijze een etappe in de Tour te winnen. Het verhaal gaat dat ze hem bij Cofidis een contract aanboden en dat hij toen zei: ‘Doe maar wat minder, maar dan moeten jullie me met rust laten’. Hij is er blijkbaar ook nooit bij als er een teambespreking is.

Vorige week liet hij eindelijk weer eens zijn grote klasse zien door hier de loodzware achtste etappe met de finish bovenop de Pla d’Beret te winnen. Hierdoor kreeg hij en passant de bergtrui in de schoot geworpen, en die moest helaas verdedigd worden! Stress! Al drie weken lang kom ik hem alleen tegen als ik naar de auto ga om bidonnen te halen. David zit steevast in het laatste wiel van het peloton. Als we een klim oprijden, dan komt hij met een absurd grote versnelling het peloton voorbij gereden om de punten te pakken. Zijn ploegmaten doen hun uiterste best om de bergtrui voor hem te verdedigen, want bij winst wacht hen een dikke premie. Het is het belangrijkste doel voor zijn ploeg tijdens deze Vuelta, maar tijdens de teambespreking voor de start zit de Dromer weggedoken in een hoekje weg te dromen met zijn Ipod op. Hij droomt over hoge bergtoppen, waar hij lekker in zijn eentje overheen fietst zonder gezeur aan zijn hoofd.