Noemi

In 1997 reed ik in de amateurploeg van Rabobank een prachtig seizoen en ik zou het jaar erna beroepsrenner worden samen met Bert Hiemstra, Marc Lotz en Johan Bruinsma. In het najaar werd ik echter geveld door een mysterieuze virusinfectie waardoor mijn overgang naar de profs met een jaar werd uitgesteld. Dat was een enorme klap voor me, ik had enorm hard gewerkt voor dat profcontract en nu moest ik nog minstens een jaar bij de amateurs rijden .

In plaats van zielig in een hoekje medelijden met mezelf te hebben besloot ik samen met twee vrienden en mijn zus op vakantie naar Barcelona te gaan. Een paar dagen later dobberde ik met mijn ziel onder mijn arm op mijn pas aangeschafte opblaaskrokodil in de Middellandse Zee toen ik het mooiste meisje zag wat ik ooit had gezien. Ze zag mij wonderwel ook (ik sprong ook redelijk in het oog denk ik met mijn opblaaskrokodil en bizarre wielrenrandjes) en we raakten aan de praat. Ze was op vakantie bij familie en woonde zelf in Cajar, een klein dorpje halverwege de Sierra Nevada vlakbij Granada in het zuiden van Spanje. Ze heette Noemi en sprak alleen Spaans dus dat was een enorme uitdaging, precies wat ik nodig had. We trokken een paar dagen met elkaar op en hadden een heel mooie tijd, ook ik maakte zoals zoveel mensen de fout van een onmogelijke vakantieliefde.

In januari 1998 had ik een trainingskamp in Benidorm en wilde ik haar zo graag nog een keer zien dat ik op mijn rustdag in een huurauto naar Granada reed. Van de streng katholieke ouders van Noemi moest ik bij haar broertje op de kamer slapen, zoals bijna altijd was het weerzien met mijn vakantieliefde een domper. Ik begreep toen dat het nooit iets kon worden.

Gisteren ben ik naar Granada vertrokken, deze zaterdag begint daar de Ronde van Spanje. Heerlijk warm was het en ik had nog even tijd voor het avondeten om een stukje te fietsen. Ik reed richting de Sierra Nevada en zag een bord Cajar staan. Ik fietste heb dorpje binnen en nu zou het natuurlijk voor het verhaal prachtig zijn als ik Noemi tegen was gekomen met haar kinderen of zoiets maar helaas. Het schoot wel even door mijn hoofd hoe anders mijn leven eruit zou hebben gezien mocht het tussen ons wel wat geworden zijn, dan had ik nu waarschijnlijk hier gewoond. Merkwaardig toch hoe kleine dingen een enorme impact op je leven kunnen hebben