De Cobra

Omdat ik nog actief ben als topsporter kan ik in mijn columns soms niet zo scherp zijn als ik wel zou willen. Ik leef in een klein wereldje en daarom moet ik oppassen wat ik zeg en schrijf, vijanden zijn snel gemaakt. Daarom is het fantastisch dat we tegenwoordig Ricardo Ricco, alias “De Cobra” hebben. Ricardo zegt dat hij veel vijanden heeft in het peloton, en dat hem dat niets interesseert. “In het peloton heb ik geen vrienden, ik heb ze ook niet nodig. Koers is oorlog en iedereen die niet bij mij in de ploeg rijdt is mijn vijand.” Prachtig! Als ik toch al zijn vijand ben dan kan het ook geen kwaad als ik een stukje over hem schrijf.

Ricardo is geen gewone wielrenner. Hij is zich enorm bewust van zijn imago en probeert dit zelf te kneden zoals hij het hebben wil. Zo probeerde hij deze winter net zo stoer te zijn als Mario Cipollini door mee te lopen op de catwalk. Maar het is onmogelijk om daar stoer te zijn als je 1 meter 62 bent en je 56 kilo weegt! De foto’s hiervan zijn hilarisch.

Nu even over die bijnaam van hem. “De Cobra”. Hij noemt zichzelf De Cobra omdat hij zijn slachtoffer aankijkt voordat hij toeslaat. Dat geloof je toch niet?  En welke droeftoeter geeft zich nu in godsnaam zelf een bijnaam?

In de Ronde van het Baskenland stond er een lastige etappe op het programma. De Cobra had er zijn zinnen op gezet, maar er was ook een Nederlander die goede benen had. Laurens ten Dam reed op de eerste rij van het peloton toen Ricardo zijn winnende demarrage wilde plaatsen. Giftig keek hij zijn vijanden aan, ze moesten weten dat hun laatste uur geslagen had. Vol zelfvertrouwen plaatste hij zijn aanval, maar Laurens volgde gemakkelijk en reed hem zelfs voorbij. Hevig in zijn kruis getast demarreerde De Cobra nog een keer, maar wederom kon Laurens hem volgen en hij ging plagerig met een flauwe glimlach op zijn gelaat naast hem rijden. Dit kon toch niet waar zijn? Ricco keek zijn enig overgebleven vijand van de dag nogmaals diep in de ogen, Laurens moest weten dat hij niet lang meer te leven had. Maar hij ging zo op in zijn eigen legendevorming dat hij de bocht naar links niet zag! De Cobra reed met volle vaart de berm in en sloeg over de kop. De Cobra was bezworen.