Laurens

Als ik een lange training doe dan rijd ik meestal de Ardennen in. Ik woon vlakbij Maastricht aan de voet van de Ardennen dus dat is goed te doen. Vaak rijd ik dan naar Spa, waar een paar prachtige klimmen zijn waar ik mijn intervallen op kan doen. Jarenlang was ik tijdens trainingen net zo gestresst als in een wedstrijd, maar die tijd heb ik ver achter me gelaten. Tegenwoordig durf ik na een paar uur trainen rustig te stoppen voor een kop koffie en een stuk taart, ik word daar gelukkig van en dus is het goed voor me. Dat is best een gevaarlijke levensvisie, om te denken dat alles waarvan je gelukkig wordt ook goed voor je is. Dat realiseer ik me, maar dit kan toch geen kwaad geloof ik. Een paar dagen terug deden we met vijf man een rondje Spa, en na drie uurtjes fietsen gingen we even zitten bij een bakkertje. Twee vlaaien besteld, die de mevrouw voor ons in 6 stukken had sneed. Op het moment dat ze de vlaaien op tafel zette wist ik al waar dat toe ging leiden.

Laurens ten Dam is beroepswielrenner bij Rabobank. Maar om nou te zeggen dat hij het prototype wielrenner is, nee. Laurens heeft er jaren over gedaan om zijn draai te vinden als renner. Nog steeds doet hij dingen graag anders dan anderen. Laurens rijdt niet in een Volkswagen Passat, maar hij rijdt in een oude Chevrolet A-team bus die hij ook gebruikt als camper. Hij heeft jarenlang anti-kraak gewoond en daar heeft hij, behalve dat hij een unieke weerstand heeft opgebouwd tegen allerlei enge ziektes, bacteriën en virussen, geleerd om voor zichzelf op te komen. En dat doet hij tegenwoordig te pas en te onpas! Afgelopen winter tijdens een trainingskamp in Spanje was de bank eigendom van Laurens. De hele dag lag hij daar tv te kijken. Oké, 's ochtend stond hij als eerste op om brood halen maar daar bleef het dan ook bij.

Terug naar 12 stukken vlaai voor 5 personen op een terras in Spa. Voor ik met mijn ogen kon knipperen had hij al een stuk in zijn mond gepropt. Hij was nog niet uitgekauwd of daar verdween ook het tweede stuk in zijn geoefende anti-krakersmond. Vervolgens wachtte hij tot iedereen aan zijn tweede stuk bezig was, dit was het moment dat hij het derde stuk (tegen heug en meug) naar binnen duwde. Hoofdschuddend keek ik naar de kokhalzende maar intens gelukkige Laurens en weet je, ik gunde het hem gewoon.