Karstens column in het Dagblad van het Noorden - 22 mei 2008

Manolo

Regelmatig zeggen mensen dat de verhalen die ik vertel over het algemeen door twee gedeeld moeten worden. Ik maak mijn werkelijkheid inderdaad wel eens mooier dan de echte werkelijkheid, ik heb een levendige fantasie. Volgens mij is het normaal dat verhalen veranderen als ze een aantal maal doorverteld worden. In mijn hoofd is de volgende anekdote echt gebeurd, maar het is zo mooi dat zelfs ik eraan twijfel of het wel echt zo is gegaan.

Carlos Sastre reed een aantal jaren voor ONCE, de ploeg van Manolo Saiz. Manolo had zelf nooit op een racefiets gezeten, maar kreeg het toch voor elkaar om een van de beste ploegen ter wereld op poten te zetten. Hij stond bekend om de bijna maniakale manier waarop hij met zijn renners bezig was. De trainingsschema’s van Manolo waren voor een normale sterveling onmogelijk uit te voeren. De verhalen van Carlos maar ook van Inigo Cuesta, beiden ploegmaats van me nu bij CSC, over de trainingskampen van ONCE zijn ongelofelijk. Als de renners meer dood dan levend thuiskwamen lag er al een fax klaar met het trainingsschema voor de komende week. De renners die braaf de schema’s volgden raakten of geblesseerd of overtraind.

Carlos zat bij thuiskomst in Avila op zijn knieën, en verstandig als hij was besloot hij de komende dagen het schema van zijn baas niet te volgen. Maar omdat Manolo inmiddels wel wist dat er renners waren die moeite had met zijn wetenschappelijk onderbouwde schema’s had hij ze verplicht de files van hun hartslagmeter door te sturen. Zo hadden ze toch een stok achter de deur om fatsoenlijk te trainen!

Carlos had in die tijd een hele grote blije hond. Toen hij ’s ochtend in zijn tuin rondwandelde terwijl hij zat te overpeinzen hoe hij dit nu op moest lossen kreeg hij opeens een geniaal idee. Hij schoor de borst van zijn hond kaal en deed er een hartslagmeterband omheen. Vervolgens liep hij naar de koelkast, pakte er een koud flesje bier uit en ging op een stoel in zijn tuin zitten. De hond kwam al aanlopen met een stok, die Carlos een tijd weg bleef gooien terwijl hij genoot van zijn bier. De hartslagfile stuurde hij door naar Manolo, die naar verluid razend enthousiast was over de perfecte training. Wat een geweldige oplossing: Manolo blij, Carlos blij en de hond blij!

Deze column schreef Karsten in het Dagblad van het Noorden

Terug naar index columns 2008


Wil je reageren, schrijf dan in het gastenboek