Stuart O’Grady

In de 18e en 19e eeuw was Australië een kolonie van Engeland, en werd ze gebruikt als dumpplaats voor veroordeelde criminelen. Het overschot van mannen trok weer hoeren aan en deze gemengd met enkele gelukszoekers en aboriginals leidde tot de huidige Australiërs. Daar kan niet veel goeds van komen zou je denken maar schijn bedriegt, de Australiërs die ik ken zijn fantastische mensen.

Neem mijn ploegmaat Stuart O’Grady. Hem mag je onderhand toch wel een levende legende noemen. In 1992 won hij op de Olympische Spelen in Barcelona als broekie al een zilveren medaille op de ploegenachtervolging op de baan. Dat is 16 jaar geleden! Na een aantal jaren zich enkel op de baan te hebben gericht begon hij een succesvolle carrière als wegrenner. Gele trui in de Tour de France, winnaar van meerdere etappes in de Tour dat soort werk. Zijn mooiste overwinning boekte hij vorig jaar met Parijs-Roubaix. Maar hij is vooral een prachtig mens. Een levenskunstenaar. Zoals hij zelf zegt: “I am living my dream”. Je bent een bevoorrecht mens als je dat kunt zeggen! Tijdens het seizoen woont hij met zijn vrouw en twee kinderen in Monaco, waardoor hij veel belastinggeld uitspaart en hij leuke dingen voor zichzelf kan kopen zoals overdreven dure horloges en sportwagens. Buiten het seizoen woont hij in zijn geboortestad Adelaide waar hij een AC Cobra heeft staan, het ultieme speelgoed voor mannen in wie het kind nog niet is doodgegaan.

Stuart houdt van snelheid. Vorig jaar mocht hij op zijn verjaardag mee met een MIG straaljager. De piloot kon maar niet begrijpen dat waar anderen al kotsend en smekend om genade weer terug naar aarde wilden, Stuart schreeuwde om meer. Totdat hij flauwviel door de extreme G-krachten. Stuart kent geen angst. Wat hem ook al een paar keer bijna fataal is geworden, zoals vorig jaar toen hij tijdens de Tour in een afdaling een doodssmak maakte. Een lawinehek redde zijn leven maar brak ook een groot aantal botten in zijn lichaam.

Een paar jaar terug had Stuart voor zichzelf in een wat foute opwelling een enorme gouden halsketting gekocht. Tijdens een koers vouwde hij zichzelf in een afdaling dubbel in een gevaarlijk aërodynamische houding. Hij had zijn kin op zijn stuur gelegd, toen hij vlak voor een haarspeldbocht merkte dat zijn peperdure gouden ketting vast zat aan zijn stuurpen! In deze positie kon hij onmogelijk remmen. Even schoot de prijs van de ketting door zijn hoofd maar hij had geen keus; hij trok de ketting met een ferme ruk kapot en daar ging de ketting het ravijn in.