Voer voor psychologen

Ik vergeet dingen. Ik vergeet mijn wielerschoenen in het hotel, ik vergeet mijn rugnummers op te spelden, ik ben zelfs wel eens vertrokken op een trainingskamp zonder mijn zadel. Ik vergeet mijn gsm en digitale camera uit mijn zak te halen voordat ik in zee spring. De redactie van Sportweek moet me elke maand ruim op tijd beginnen me eraan te herinneren dat het weer tijd wordt voor mijn column ander mis ik de deadline. Soms denk ik wel eens dat de enige oplossing zou zijn om een voltijds secretaresse in dienst te nemen! Dat zou ook nog eens gezellig kunnen zijn maar ik weet niet of mijn vriendin daar ook zo over denkt. Het merkwaardige is dat ik de meeste domme dingen doe als ik in vorm ben. Of het komt omdat ik dan mijn mentale energie meer in mijn presteren stop dan in het onthouden van de normaalste zaken zou ik niet weten, maar het zou een verklaring kunnen zijn. Mijn collega Oscar Freire heeft er weet ik ook last van. Voer voor psychologen.

Afgelopen donderdag won ik voor de tweede keer in mijn carrière de Duitse klassieker “Rund um den Henninger Turm”. Ik klopte in de sprint bergop Davide Rebellin, wat ik beschouw als een grote eer. Direct na de finish volgden de gebruikelijke taferelen. Huldiging, interviews, persconferentie en dopingcontrole. Na dat hele circus had ik mijn eerste moment van rust op mijn hotelkamer. Ik was trots en het voelde alsof er een loden last van me af was gevallen. Om mijn laatste koers van het voorseizoen na maanden van zware druk te winnen voelde heerlijk. Maar waar was nou toch mijn gsm? Waar ik ook zocht, nergens te vinden. Ik weet nog steeds niet waar hij is. Dat is niet de eerste en ik vrees ook niet de laatste die ik kwijt raak. Ik liep naar mijn auto, waar ik ontdekte dat ik de dag ervoor mijn lichten aan had laten staan: Accu leeg. Daar sta je dan met je bloemen, beker en zonder gsm. Het spreekt voor zich dat ik zo dom ben dat ik geen startkabels in mijn auto heb liggen, maar blijkbaar heeft de gemiddelde Duitser dat ook niet! Ik heb daar nog een uur staan kloten voordat er eindelijk een politieagent zo aardig was me een set startkabels te brengen.

Kortom ik was weer eens in vorm donderdag. Ook al kost me dat een gsm en wat gefrustreerde verloren tijd, als ik daardoor mijn mentale energie zo kan samenballen in de koers dat ik zo’n prachtige wedstrijd kan winnen dan is me dat worst.