Instorten

De wielerwinter is achter de rug, en ik ben alweer volop aan het koersen. En heb ik eindelijk weer iets om over te schrijven, dus vanaf nu ga ik u weer lastig vallen met mijn wekelijkse column. Ik heb een vlekkeloze winter gehad, en mijn conditie is momenteel beter dan ooit. In de Ronde van Californië draaide het nog niet echt lekker, maar in Kuurne-Brussel-Kuurne ging het al een stuk beter. Ik kon de stijgende lijn doortrekken in de afgelopen Parijs-Nice, waar ik merkte dat ik een schitterende conditie heb. Het was overigens mijn debuut in deze koers, andere jaren reed ik telkens de Italiaanse Tirreno-Adriatico. In Parijs-Nice reed ik drie keer in de top tien, en mistte ik op een haar na een etappeoverwinning. Het belooft veel voor de komende koersen!

Deze zaterdag staat de eerste grote klassieker van het jaar op het programma: Milaan-San Remo. Ik heb een dubbel gevoel bij deze koers. Aan de ene kant is het een prachtige wedstrijd met een lange historie, aan de andere kant is het een risico. Een paar jaar geleden lag ik in de hectische aanloop naar de Cipressa bovenop Erik Dekker, die daar in de trui van leider in de UCI-stand zijn heup brak. De finale is simpelweg levensgevaarlijk, en als je kans wilt maken om te winnen ben je genoodzaakt risico’s te nemen. Er wordt noodweer voorspeld voor dit weekend, regen en sneeuw, wat deze 305 kilometer lange beproeving ongetwijfeld een extra dimensie zal geven!

Gelijk na Milaan-San Remo zal ik doorreizen naar Spanje, waar ik maandag zal starten in de eerste etappe in de Ronde van Castilla y Leon. Vorig jaar heb ik dat ook gedaan, maar dat was toen door noodzaak geboren. Ik had na een eerdere polsbreuk mijn ribben gebroken in februari, en ik had koerskilometers nodig, in een bijna wanhopige poging nog in conditie te komen voor de Ronde van Vlaanderen. En eerlijk gezegd is dat programma me vorig jaar heel erg goed bevallen! Vandaar dat ik dit jaar in overleg met de ploegleiding heb gekozen voor hetzelfde programma, met dit belangrijke verschil: mijn basisconditie is nu perfect. Vorig jaar stortte ik in nadat ik dicht bij winst van de Ronde van Vlaanderen was gekomen, ik had mezelf teveel geforceerd. Dat mag nu niet gebeuren, ik wil koste wat kost mijn topvorm vasthouden tot aan Luik-Bastenaken-Luik. Pas daarna mag ik instorten.