Karstens column in Sportweek - 22 januari 2008

Leenderstrijp
Het eerste trainingskamp van de ploeg was dit jaar op Mallorca. Mallorca is een fantastisch eiland om op te fietsen, alleen wil het er in deze tijd van het jaar nog wel eens spoken. Nu werden we gelukkig maar een keer overvallen door noodweer, de rest van de dagen was het heerlijk weer.
Door de verdere mondialisering van het wielrennen waren niet alle renners aanwezig, een aantal is op het moment in Australië waar ze de “Tour Down Under” rijden, de eerste ProTour wedstrijd van het jaar. Tot nu toe beperkte de ProTour zich tot Europa, dit is de eerste keer dat er een wedstrijd op een ander continent tot deze reeks behoort. Waarschijnlijk gaan er meer volgen als de ProTour na dit jaar niet ophoudt te bestaan.
Vrijdagavond ben na tien dagen Mallorca naar huis gevlogen om meteen door te gaan naar Leenderstrijp(L), waar mijn ouders een huis hadden gehuurd ter ere van de 60e verjaardag van mijn moeder. Bij het weerzien met mijn dochters realiseerde ik me dat ik het binnenkort moeilijk ga hebben in zonovergoten Californië, waar ik bijna een maand zal zijn voor het volgende trainingskamp en de aansluitende Ronde van Californië.
Ook in Leenderstrijp moet er getraind worden ondanks de regen. Vol goede moed begon ik tegen de straffe zuidwester in te harken. Het plan was meewind naar huis, want dat is altijd leuk. Maar ergens in de buurt van de Achelse Kluis kreeg ik de voorspelbare lekke band. Geen pomp, geen reserveband. Amateur.
Ik installeerde me berustend in de uiterst sfeervolle onbemande automatencafetaria “Stop and Go” aan de rand van Barrier (Barrier!) waar het blauw stond van de rook. Hier vandaan belde ik mijn lieve vriendin Anne die tot mijn opluchting bereid was me te komen halen met de auto. Ik had nog een half uur de tijd om te overpeinzen hoe het toch mogelijk is dat je het ene moment nog met 25 graden door de bergen op Mallorca peddelt en dat je het volgende moment drijfnat zit te klappertanden van de kou in automatencafetaria “Stop and Go” in Barrier. Ik heb altijd het idee dat ik in een vrij leven heb en dat ik vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil, maar hoe kom ik dan in godsnaam op zo een plek terecht? Even later zat ik in de auto met de ruitenwissers op volle snelheid. Ik zag de vlaggen bij een tankstation strak aan de mast staan. Ik had meewind terug naar Leenderstrijp.
Deze column schreef Karsten in Sportweek
Wil je reageren, schrijf dan in het gastenboek